Nefis Mertebeleri
ve Çakralar

Kontrolü kaybetmek seni neden bu kadar zorluyor? Para, ev, beden, gelecek ya da ilişki söz konusu olduğunda zihin neden hemen en kötü ihtimale gidiyor?

Dürtünün davranışı nasıl ele geçirdiğine, korkunun kontrol ihtiyacına nasıl döndüğüne ve bedenin güvenlik arayışına bakacağız.

Bir şeyi çok istiyorsun. Yapıyorsun. Sonra kendine kızıyorsun. Bir süre kendini tutuyorsun. Sonra yeniden aynı yere dönüyorsun.

Bu döngüyü yalnızca "iradesizlik" diye okumak yeterli mi? Levvâme, insanın davranışını artık görebildiği ama gördüğüyle ne yapacağını henüz bilemediği yerdir.

İçinden gelen her şey sezgi değildir. Her korku da yanlış değildir.

İnsan kendi içindeki sesleri tanımadığında arzuyu işaret, kaygıyı sezgi, dürtüyü ihtiyaç zanneder. Yolun en kaygan yeri burasıdır.

İnsan ne zaman gerçekten huzurludur? Her şey istediği gibi olduğunda mı, yoksa istediği gibi olmayanın içinde de merkezini koruyabildiğinde mi?

Sükûnetin nereden geldiğine ve sürekli dışarıdan tamamlanma ihtiyacına bakacağız.

"Büyütmeyeyim." "Boş ver." "Allah'a bıraktım." "Ben idare ederim."

Bu sözlerin arkasında gerçekten rıza mı var, yoksa çatışmadan kaçınma mı? Rıza susmak değildir; insan olanı kabul ederken kendi sözünü de söyleyebilir.

İnsan dünyayı olduğu gibi gördüğünü sanır. Oysa gördüğümüz şeyin içine geçmiş deneyimlerimiz, beklentilerimiz ve korkularımız karışır.

Niyetin temiz olması, gördüğün her şeyin doğru olduğu anlamına gelmez. Kendi gördüğünden bu kadar emin olduğun yerde gözünden kaçan ne olabilir?

Son bölüm bir "ulaştım" iddiası taşımıyor. Kendimize manevî derece vermeyeceğiz.

Dönüp bütün haritaya bakacağız: dürtülerimle ilişkim nasıl, kendimi görebiliyor muyum, irademi kullanabiliyor muyum, kalbim neye bağlanıyor, sözümle hâlim birbirini tutuyor mu?